Leverpostei

Hun vender tilbake. Etter måneder med inaktivitet vender hun tilbake. And the big return..? Leverpostei. Knekkebrød med leverpostei e mitt nye liv. Det e knekkebrød me leverpostei så gjeninnføre frokosten i mitt liv. Det konne meste hørrast filosofisk å "en djupare meining bak dette" ut - men de e så enkelt så det hørres ut. Å det e mer leverposteien sin fortjeneste enn knekkebrødet.

Leverpostei e ofta enten eller. Folk lige det, elle di lige det absolutt ikkje. Mange syns nærmast det e ekkelt. Eg e av den fysste typen, bare i langt større grad. Eg ELSKE leverpostei. Men, så absolutt ikkje adle varianta falle inn under denne kjærlighetserklæringen.
Der finst nemligt fryktele mange typa leverpostei. Til og med leverpostei med bacon på toppen. Det e den så ska appellera te dei så e gla i bacon, å så og vil føla seg litt sunne. Derfor finst der altså leverpostei med baconbita strødd på toppen. Det e egentle veldigt utspekulert, for ka gjer den liksomsunne å godtruande baconelskaren når han åpne baconleverposteien sin, med baconbita glasert på det øversta laget..?
Han gjer det så an selfvfølgele ska gjer, å som me adle i våre egne situasjona ville gjort.
Han skrape av de øversta laget, baconlaget, å så e an kje så glad i leverpostei lenger ligavell. Heilt te an e i butikken, å kjøbe seg en ny leverpostei me baconbita, då e leverpostei godt alligavell igjen.

Men, som sagt, der e mange typa, å det e ikkje så lett viss en ikkje henge med i utviklingå. Det gjer eg.

God.

An e jo god, men det e ikkje så ofta det e denne Stabburet lverposteien du (eg) får lyst på...

Minus.

Ikkje en gong smakt. Kjøpt på 10kr marked, men av bildet nedenfor ser du kaforr denne ikkje lot seg smaka en gong, innbyr ikkje i det hele tatt fargemessigt...

 

 Legg merke te fargeforskjellen...

 Ok minus. 

Tone Kristin sin favoritt, redaktøren vurderte derfor å ta vekk minusen, men an blir dessverre ståande...

 Ok pluss. 

At det står på an at han gir smaksgaranti skape store forventninga, å dei leve an ikkje opp te...

 God pluss. 

Den orginale. Levere egentlig alltid, men trenge av og te å varieras fra.

 Ok minus. 

At det e en leverpostei fra Stabburet skape i seg sjøl forventninga, dei leve ikkje denne heilt opp te...

God pluss.

Ok pluss/god. 

Hadde låge forventninga te det at det e en grov leverpostei, forventa klumpa - men ingen sådan.

 

 God pluss.

Smake som den under, men redaktøren e ikkje heilt tatt av bacon i leverpostei bølgen...

 

Meget god pluss pluss.

Testens desiderte vinner - å redaktørens favoritt.

Lykke til i leverposteivalget folkens!

Morgenstemning!

Av å te så kjenne du bare at livet e herligt, å den følelsen sidde eg me nå. Der e så møje triveligt å gleda seg øve! Ein av mine største gleda i den seinare tid, e ein videospelar. Nettopp, ein god gammal VHS spelar! Kuppe blei gjort på fretex samen med et rikeligt å overmåte bra utvalg av videoa. Alt så fins på VHS e godt. Harmlaust, trygt å bare rein glede. På VHS fins liksom heile barndommen din - min i alle fall. I tillegg har eg våre heima å "lånt" filma derifrå ved gjentatte anledninga. Målet e å låna litt å litt å på den måden forflytta heila filmbibloteke heimante øve te min midlertidige heim på Madla. Adle parta e kje involvert i den planen, men eg kan kje forstå ant enn at me komme te enighet i at det e te alles beste. Skoleskipet "Gann" filmen frå 97 blir nok den så sist blir forflytta, ikkje av priorative årsake, for all del.
Dermed e det nå altså slutt på Beverly Hills, Gilmore Girls, One Tree Hill å andre umoralske å forkastelige seria så hørte min ungdom te, å frå nå av kun Eldrebølgen å Fredrikssons Fabrikk. Å eg nyde det!

Det e mi andre vega på Tryggheim, å eg stortrives, for ein gjeng! Det hendte et par gonge at eg forsov meg på Lyse, å når eg fysst forsove meg så sove eg tungt. Der va det jo fleksitid, så det va kje heilt krise, men nå har det med at eg ska komma meg tidsnok te skulen våre eit bekymringsmoment for fleire. Toni har kjypt "Wake up light" te meg - å det e faktisk heilt fantastisk, å har fungert strålande så langt!

Soloppgangen øve heimen begynne 05.15, å då går det slag i slag.

• 05.15: Wake up light'en begynne dagens soloppgang.
• 05.45: Solå skinne øve heimen, å romme e fullstendigt belyst. I tillegg går klokkeradioen på wake up light'en på.
• 05.45: Den andre klokkeradioen slår seg på, på full guffe på en aen kanal.
• 05.46: Alarm 1/5 på telefonen.
• 05.47: Alarm 2/5 på telefonen.
• 05.48: Alarm 3/5 på telefonen.
• 05.49: Alarm 4/5 på telefonen.
• 05.50: Alarm 5/5 på telefonen
• 05.50: Den gode gamle orginale vekkerklokken slås på.
• 06.30: Onkel ringe viss an ikkje har fått den ferdige malen: "Oppe :)"

Som dåkke ser e det verkeligt morgenstemning i heimen. I tillegg hende det rett så det e at far ringe "tilfeldigvis" sånn på morgenkvisten for å slå av en prat, eller sende "kjør forsiktig/glatt idag" meldinga sånna t an samtidig kan få bekreftelse på at eg e oppe. Dette har resultert i at redaktøren nå e usikker om det nå e ein underbevisst avtale om at hu ska gi lyd når hu står opp kvar morgen te sin far åg, elle om dette bare he våre tilfeldige regelmessige stikkprøva.

I går gjorde eg ein handling i rein ondskap. Eg va på Mega, å stilte meg bak ei eldre dama i køen. Der fins forskjellige eldre dame. Der fins dei fleste, som e umåtelig trivelige, hærlige å sjarmeranne - å der fins dei enkelte, som lar alt styras av gjerrighet, skepsis å mistillit. Eg sto bak eldre dama av typen sistnevnte.
Fysst slapp eg henna før i køen. Dei fleste eldre dame blir rørt te tårer viss du gjer någe for di, men denne sorten ser drepande på deg med et blikk så spør "kaforr du ikkje bare slår meg ner å stikke av me håndtaskå mi i same slengen når du fysst e i gang."
Hu la på sine ting, å eg strakk meg itte ein "neste kunde", å begynte å legga på mine vare. Hu såg på meg igjen, skråsikker i sin sak på at "nå komme dine ting te å komma me på min rekning, å tru meg eg vett nøyaktigt kor møje eg ska betala, å eg e beinklar te å kjefta på deg å fortella deg at dette visste eg kom te å skje å sånn går de".  Å eg la "neste kunde"' greiå ennå nærmare hennas ting, bare sånn at adle mine vare og kom oppå bånde. Å eg storkoste meg mens eg gjorde det. Der å då vel å merke, i ittetid føle eg det va tidenes mest krenkande gjerning, å vil kje vedkjennast for meg sjøl at det va eg så gjorde det. Det va unødvendigt, å skadefro. Men godt.

I helgå e det advendt. Neste vega 1. desember. Det vil altså sei at i helgå e det lov å hørra julamusikk å laga julakage, å gubba kor eg glede meg! Derimot klarte eg kje holda "Ikkje Freia julemix før 1. desember" forbudet eg nedla på vegne av meg å Astrid. Astrid trengte nok strengt tatt ikkje ha det som et forbud, men det kjentes bedre at det sko ramma någen andre åg, å at "sammen skal vi greie det", å dermed blei hu dradd med - uten protest elle klager på å ikkje bli spurt på forhånd.
Sist vega røyg det. I et øyeblikk der eg syns veldigt synd om meg sjøl for mangel på søvn å altfor møje så sko gjerst fant eg meg sjøl på vei heim med en pose. Utilregnelig i gjerningsøyeblikket, så egentle syns eg kje at eg ska holdast ansvarlige for ugjerningen. Eg drog me meg Astrid og. Men eg lagte en passelige straff for oss begge om at me ikkje konne ha 1. desember då.

Nå e de forøvrigt fullstendigt lov å gleda seg te jul! Dessuten merke eg mer å mer jo eldre eg blir at det e før jul eg synst det e jillt me jul (å nei, det har faktisk ingenting me at "julå begynne aaaaltfor tidligt så me blir lei na" å gjer). Dermed har eg fullstendigt lov av meg sjøl å gleda meg frå oktober av om så e.
Astrid glede seg og, å me blir rørt kvar gong Nille reklamen komme å ringe julen saligt inn i hjertene våre. Ein gong har me fått hørra Sissel å Odd sin julasang, bare sånn at me verkele sko få kjenne kor heldige me va så faktisk fekk hørra an en gong. Me har våre litt i tvil om det va det så blei for møje for Astrid å takla. Jaffal, ein dag hu va på vei hei, frå skulen, va u sikker at hu såg Coca Cola julelastebilen. Den frå reklamen. Det viste seg å ver ein Kolumbus buss. Ein vanlig grønn ein. Eg trur det e bra for oss adle at julen faktisk komme nå..

Kolumbus Buss

Coca Cola Christmas

Dream come true..?

Folk har forskjellige interesse. Någen elske å spela fotball. Eg gjer ikkje det. Det vil sei, det e lenge si eg testa om eg elska det, men eg føle meg relativt sikker å komfortabel med at eg nok ennå ikkje gjer det. Någen elske å stå på ski, elske snø, slalom, snowboard å alt sånt. Eg gjer ikkje det. Men eg synes det e triveligt me langrennsski + 200 meter + snøfonn, sol, bål å kakao. Men eg elske ikkje ski. Eg elske å laga mad. Eg elske oppskriftsbøge, det e min sengelektyre nr 1. Eg elske når der e ryddigt. Eg elske å handla mad. Å eg elske å søga på jobba.

Sistnevnte e någe eg har gjort litt i det sista, både for å dyrka å holda kjærligheden ved like, å fordi eg e ein enkel innleid sjel i Lyse, å gjerna konne tenkt meg det mange andre så fint har - en fast jobb.
Det å ha fast jobb har mange fordela eg aldri hadde tenkt på inntil nyligt. Ein av dei tingå e lån. Dei me fast jobb får lån - det gjer ikkje dei så ikkje har fast jobb. Ikkje eg i alle fall. Det at eg innehar kredittkort e nok åg en vesentlige faktor, men det e åg under utbedring...

Itte lang tids patriotisme øvefor golfen, he eg nå gått inn i en fase der eg ikkje føle et liga sterkt forsvarsansvar for an. Eg e faktisk heilt enige når folk slenge slibrige kommentara te an. Forandringen skyldes ene å alene at an ein vakker dag eg kjørte uskyldigt avgårde plutseligt begynte å røyka. Ikkje som i "du ahr ikkje fylt vatn på meg" , som jo overhodet ikkje e unormalt, å aldeles ikkje hadde gjort meg någe.
Nei, nå va plutseligt bare heile kabinen fylt me røyg, lukt, tårene rant, å inni der såd ei livredde Bente me vinduå igjen for "der brant nok ute en plass bare, heilt sikkert." Der brant ingen plass ute. Ikkje inni heller for den saks skyld. An bare slo på røykeanlegge uten någen form for varsel elle tillatelse.

Itte det va det kje løye lenger. Eg ville ha ny bil. Eg såg øve kapitalen - å endte opp me at eg måtte nok ha bittelitt finansiell støtte frå banken. Det fekk eg kje. Ikkje fra min kjære SR-bank, å heller ikkje frå et einaste slibrigt finansbyrå du kan tenka deg. Ingen fant meg kredittverdige - å DÅ va det det gjekk opp for meg at eg ville ha en fast jobb.

Å eg har søkt. På ganske møje egentligt. Bare for det e jillt. Kæ eg har søkt på huske eg egentligt ikkje.

I dag ringte ei dama, å lurte på om eg ville komma på intervju. Hu ringte frå Risavigå - å hu forholdt seg te det som at då sko eg forstå kæ jobb det va snakk om. Normalt ville folk gjort det. Normalt ville kje folk ha søkt på så møje forskjelligt. Eg hadde ingen anelse. Desperat prøvte eg å tenka kæ i all verden der va i Risavigå så eg konne ha søkt på. Eg har aldri våre i Risavigå, så eg kom ingen vei, å damå nevnte alre någe firma elle någen som helst hint.
Eg takkte så hjerteligt for at hu ringte, å ville selvfølgele komma på intervju. Eg hadde jo venta i spenning så lenge på resultate! Hu spurte om eg visste kor "terminalen va". Terminalen..? Eg va kje heeeilt sikker, så u forklarte, å heilt mot slutten sa u at eg fant det nok uansitt, der va godt skilta, å eg såg jo "Fjordline" skilte...
Å då forsto eg det. Fjordline. Danskebåden. Minnene kom klart tebage, frå annonsen eg såg i Aftenbladet, frå gledesutbrudde eg hadde te Kjetil om at eg va jo ment to be på en danskebåd. Vel. Nå vil det visa seg, om det e det så e min skjebne. Eg meinte det jo egentle ikkje såå seriøst.. Men de e jo danskebåden!

Storbyferien 2010: Åndalsnes!

Toget e en sjarm. Toget e en arena for å bli kjent me nye folk. Toget e en genial mulighed for å få sitt heila Norge – viss du bare reise langt nok å ikkje e så kravstore te kor lenge du får sitt dei forskjellige plassene. Te helgå ska eg på togtur. Tidenes togtur. Tidenes lengste togtur. Det vil altså sei:

• Eg får oppleva togets sjarm øve veldig lang tid.
• Eg får sitt store dela av Norge.
• Eg får bli kjent med mange fleire enn eg ville fått tid å mulighet te på ein kort togtur.

Eg e priviligerte! Adle ekspedisjona har jo alltid en reiseplan, et aktivitetsskjema, et opplegg – å det har min åg!

• 22.20 fredag kveld starte eventyret frå Stavanger.
• 05.58 lørdag morgen arrivere toget mitt Kongsberg, der eg feriere i 7 minutt før eg reise videre på ferien min.  
• 06.05 går toget videre fra Kongsberg te Oslo S, der eg å turkameratane mine vil tilbringa nøyaktig 31 minutt. Planen e då at me ska ta en felles frokost å strekka litt på fødene – før me trekke inn i vognene igjen.
• 08.07 forlate toget Oslo S, å sette kursen videre te Norges desiderte 3.plass på Norgestoppen innen geografi (Bare slått av Odda og Rjukan, Dalen va åg tett me i kampen om bronsen..) – nemligt Dombås!
• 12.07 ankomme den glade gjeng Dombås stasjon, kor me har 8 minutt te disposisjon. Kafeteriaen på Dombås e jo en opplevelse, men med tanke på at en jo risikere at der fins enkelte i reisefølget som ikkje kan bevega seg fort nok (det være seg av ulike årsaker; idrettsskader, rullestolbrukere, brudd i arm eller ben, isjas, eller rett å slett bare slitasje fra et langt liv) tar me ikkje sjansen på å springa opp te kafeteriaen. I plassen benytte me heller tiå på å reflektera øve det faktum at det va på Dombås stasjon den fysste amerikaneren døde under 2. verdenskrig.
• 12.15 må me ver ferdige å reflektera (elle fortsetta reflekteringå inne på toget), å reise videre mot siste stopp: Åndalsnes.
• 13.49 lørdag ettermiddag. 15 tima å 29 minutt e så brått forbi. En time e satt av te avskjed, utveksling av adresser, farvelord, en siste hilsen, klemming og tårer. Kjenne eg grue meg allerede. Turkameratane mine, gogjengen!

Som du ser – det e ein opplevelse! Ein ekspedisjon uten like! Det e så fint me tog, en e kje pressa under nåtidens modernitet å effektivitet, en får TID te å kjenna på adle følelsane - å la opplevelsane synka inn!

Der e et lide aber. Når me va små blei me sendt ut på bussholdeplassen en time før bussen kom, i min fars frykt av at bussen sko komma å gå uten at me va på. Dette e tydeligvis arveligt. Eg har panikk for å ikkje rekka et tog, eller ikkje minst: at toget mitt ska gå videre uten meg ved et av togbyttene. At eg bytte meg sjøl øve på feil tog, sidde videre på toget eg sko ha bytta meg fra, elle rett å slett ikkje rekke et av togå. Eventuelt at eg sovne, å våkne for seint. Eller ikkje våkne i det heila tatt..?

For øvrig trur eg ikkje dette blir et veldig stort problem. Mange ting huske du som bedre enn det egentlig e – å det huske eg eg gjorde når eg tog nattoget Oslo – Stavanger. ”Null problem å sovna sjøl om du sidde i et rettoppnedsete". Vel, det va et problem. Det va heilt umulig. Dermed kan eg antakele slappa av med at eg vil få 15 å en halv våkne tima te rådighet. Det vil igjen sei at har våre vågen i 32 tima når eg ankomme Åndalsnes stasjon. Eg kan ikkje huska sist eg va vågen i 32 tima, men eg e sikker på at eg va i storform! Å en ska jo ta heilt av når en e på ferie!

Dessuten e det jo som å komma heim å komma te Åndalsnes, å roen vil senka seg i sjel å sinn. Om eg har våre der før? Sjølsagt. På ferie. Sikkert det året du va i Spania, eller året før jedna, når dåkke va i USA…

Jente (21) frastjålet penger fra Kirkens Nødhjelp.

Eg har aldri våre kjent for å våre økonomisk fornuftige. Eg har heller aldri gjort någe forsøk på å bli det.

Økonomisk fornuftige assosieres i håve mitt med gnien, aldri spandera, kjøba matvare så e 3,50 billigare men ikkje smage liga godt, ”ta med hjemmefra” i plassen for å kjøba, spør om kvitteringen når du he handla, kan me kje prøva å pressa adle inn i en bil, gå en lange omvei for å konna kjøba juice i den andre butikken der an e på tilbud, ta med seg gratis ting frå kor de enn e, å bytta bank å forsikringsselskab i ett sett for å spara 50 kr årlig i gebyr. Nei, eg vil heller unna meg å leva mens eg leve, så får BSU’en heller bare stå der med sine 1250 å renta seg. Må ha stege sykt snart.

Men, det betyr kje at eg ikkje tenke på det i det heila. Eg e belasta med tvangstanka om å alltid måtta betala rekningane innen fristen, å får panikk viss eg får en fornemmelse av at eg har fått en rekning eg ikkje vett om. Med jevne mellomrom for eg åg panikk om at eg ska mysta kontrollen på alt, å at det ska gå for langt. Men eg har kontrollen. På min egen måde. Alltid.

Eg e ein av dei så aldri burde hatt kredittkort. Sjølsagt har eg jo det. Men det e så absolutt ikkje av økonomiske årsake, nei, då ville det aldri falt meg inn å gå te anskaffelse av gullkortet.. En av dei positive tingå med kredittkorte e nemlig at alle reisene du betale med det får du automatisk reiseforsikring på. Å det e klart at med adle reisene eg bestille va jo kredittkorte heilt uunnværlig.

Eg har mitt heilt eget system på økonomi. Å eg e alltid mer enn konk før lønn. Denne gongen intet unntak. Det va bare det, at denne gongen hadde eg kje heile kontrollen på alt så foregjekk på kontoen. Den 1. i kvar måned e der alltid någen trekk, gebyr å sånt. Å då e eg, oppegåannes meg, alltid så lure at eg bruga opp den siste 100-lappen FØR det blir trukke. Å ja, eg føle meg sinnsjukt smarte å fornøyd når eg gjer det. Banken ane ingenting om at når dei ska ha sine penga, så e der kje mer å ta av. Lure di trill rundt. Jo, det føre jo bare te at kontoen blir overtrukken, men eg vinne for det.

Men, som sagt, denne gongen gjekk det ikkje heilt itte planen. Det e jo ein ting når det e den fysste dagen i måneden di trekke, det klare eg som regel huska, men dei andre faste trekk dagane klare eg kje heilt holda styr på. Å det va der det røyg. Tradisjonen tro va eg mandag blakke. Det vil sei eg hadde 126 kr igjen på korte, som eg brukte nøye. Is å kanelgrifla, karbonade å horn. Perfekt fullføring. Eg forsto sjøl at det ville nok ikkje gå, å krøyb te korse å lånte 400 av mor.

Tirsdagen kom, konto 1 va der itte mitt ved dei lånte 400 på. Konto 2, sparekontoen, har konstantfaktor 0,- kr. Å det rente seg merkeligt nok heller ikkje. Konto 3, kredittkortkontoen, eller lykkekontoen om du vil, va der 103,- igjen på. Det e klart at når lønna ikkje komme på ennå någen daga, konne eg valgt løsning 1; ”ta hva man har hjemme”. Et relativt kort vurderingsøyeblikk, så blei det løsning 2, ”bruk opp siste rest på akkurat det du har lyst på til middag”.

For sikkerhets skyld va eg innom nettbanken. Bare for sikkerhets skyld. Eg visste jo at dei 400 sko ver der. Sjokk. 100 kr på kontoen. Eg fekk panikk. Kæ hadde skjedd? Blitt robba? Eg trykkte meg inn – å venta i spenning. Kirkens Nødhjelp. Kirkens Nødhjelp hadde trukke bidrage sitt.

Eg kjente meg reven mellom to verdena. Eg konne jo ikkje bli sinte på kirkens nødhjelp!? Ringa å hørra om di konne sedda tebage pengane, å heller trekka det seinare i vegå..? Hørra om ikkje di konne stoppa arbeie litt – sånn at eg konne få det eg ville te middag..? Å sjølsagt åg visa min fulle forståelse te at dei jedna ikkje hadde fått akkorat det dei ville i dag.

Eg tenkte. Å tenkte. Alternative løysninga. Låne mer av mor? Uaktuelt. Ringa Inger å hørra om eg konne låna litt av henna..? Plan B. Men eg trengte ein plan A. Eg rekna litt på kæ eg trengte, å kæ det ville kosta, å kom fram te at det va mer enn dei 103 eg hadde igjen på kredittkorte. Men, eg e ein kreativ sjel. Det har seg nemlig sånn at kontoen for kreditt ikkje e så raske, elle smarte om du vil. Å eg hadde en plan. Eg kjørte ner te minibanken utføre matbutikken, å stilte meg spent i kø. Når det endelig blei min tur, stappte eg inn korte, å trykkte på uttak. 400? Tårte eg prøva meg? Nei, det konne bli for drøyt, å kæ om eg ødela den eine sjansen eg hadde nå. 200. Kode. Venter. Pengane kom! Eg hadde lurt di trill rundt! Mine 103 krone hadde blitt te 200! Lykkelige som ein nyfrelste vandra eg inn i butikken. For ein fantastiske dag!

Onsdag søkte eg opp forbrukslån på SR-Bank, det som hadde den fina øveskriftå ”Trenger du cash?”. Det traff meg så bra. Eg følte di talte direkte te meg. Dessverre måtte du låna litt mer enn det eg ville, så eg tog ikkje imod. Derimot sendte eg en mail te vennene mine på Entercard å lurte på om eg konne øga kredittgrenså te 15000. I dag fekk eg svar, eg fekk lov. Di e så omtenksomme! Eg vil mesten kalla di mine nærmaste!

Dessuten e 15 000 perfekt. Det e akkorat sånn at eg te enhver tid he roen. Å te høsten får eg ennå mer roen.

Å for dei urolige sjelers beroligelse: Slapp av, alt eg har hatt på avbetaling e ferdig. Systeme mitt e i sin skjønneste orden.

Akutt lyst på rugbrød!

Det e atter bestemt. Et sunnare å visstnok ”bedre” liv. Her e det viktig at adle skeptikara merke seg at det e på sikt et bedre liv. Å den sikten e lange. Eg har ennå aldri nådd an, men denne gongen ska det skje.

Eg ska begynna å jogga. Der e nok av andre ting eg bør slutta me, å bør begynna me åg, men alt har sin tid. Legg merke te BØR. Eg e nemligt fullstendigt klar øve at eg å adle andre BØR ver sunne. At me BØR trena, BØR eda sunt, BØR slutta å røyga, å BØR ha et minimalt inntak av usunn mat. Det e bare det at alt me BØR har en negative ladning.

Men, ikkje denne gongen. Nei. Denne gongen e de ei Bente full av positivitet, overstrømmande av energi å beinklar for..jogging! Eg har øvt meg på stilleståaennes jogging, jogging på stedet. På stila, teknikka, fotarbeid å utstrekkingsøvesla. Det e dei eg glede meg mest te. Å det går jysla godt syns eg sjøl.

Der e nemlig en vesentlige forskjell på å jogga i Stavanger å å jogga på Gilja. Når du jogge på Gilja trenge du nemlig ikkje gå så langt før du får jogga i fred, menneskefritt.

I Stavanger e det kje så lett. Eg ville blitt sleden bare av turen av å jogga vekk te der eg faktisk sko jogga. Så, alternativ nr 2 e løysningå. Øva seg på jogging inne – for så å ta joggingå et steg videre – ut. En ska ikkje bli skuffa øve seg sjøl om en alre komme seg ut. Det e en store prøvelse, en kamp, en utfordring uten like, å e du ein av dei så aldri kom deg ut, så ska du ikkje skamma deg øve de. Du va heilt sikkert jysla god på innejogging.

Fundere på å bestilla meg hot pants, treningssinglet så puste å startnummer åg. Muligens et par joggesko. Slippersane e jo allværs- å alle anledningssko, men jogging innebære jo møje slitasje, å det vil eg helst spara badeskonå mine for.

Personligt e eg medfødt en skepsis te idretten – sjøl om eg vett det e en fine ting. Å eg tåre faktisk påstå at bag 90% av adle krykketilfelle e der en sport. Å det e en fryktele høge prosentandel. Å det e sagt at idretten drebe fleire enn trafikken. På den andra siå trur eg veldig få av di skyldes akkorat jogging, så eg innser sjøl at de e kje vits å bruka det som grunn for å ikkje jogga.

Men, på et forunderlig vis så glede eg meg litt. Eg glede meg te å hørra høge musikk på mp3en, å jogge stilmessigt ud frå sangen. Eg ser for meg ”One Love” i joggestil blir någe a la ”De tre små agentan”, mens ”Warriors of the world united” i joggestil vil bygga seg voldsomt opp i en mektige joggestil. Gubba eg blir joggehelten på hinna. Ska någen forklara kem eg e, så blir det frå nå av: ”Bente, det e jo hu så jogge ”Han går ved min side” så bra.”

For ei stund si gleda eg meg te å trena Zumba åg. Eg va oppriktig sikker på at eg kom te å klara det. Å det hadde eg jo hadde det kje våre te utlån. Men det e klart at når en har familiemedlemma som så absolutt åg burde trena, så kan en kje ant enn å låna vekk treningsutstyre sitt te der behove e styst. Å det viktigaste når en ska bedriva sport e jo utstyre. Å utstyre har eg. Til å me filma te utstyre.

Eg har egentle alltid våre høgt oppe, alltid klar, å full av energi. Heilt te nå. Nå e eg inni det som begynne å bli en fryktele lange pause frå det vanliga livet.

Eg e konstant trøtte, sjeldent ude på någe – å når eg for en gongs skyld e ude på någe så begynne ”Nei, ska bli godt å komma heim å slappa av itte alt dett, hæ” fryktele tidligt.

E der besøk kan du ver sikker på at eg sovne. Å aller helst snorke – å våkne opp på sofanen udpå morgenen. Kæti blei de vanligt at gjestene gjekk før verten har takka for besøket, at di kom, å ønska di vel heim..? Kan en bare vandra heim som en vil uden någe som helst hensyn te vertskapet nå..?

Men, den tid er snart forbi. På mandag e det ferie. FERIE! Det e heilt magisk det. Eg har absolutt ingen planlagte plana, usedvanlig nok, alt blir der å då. Målsettingen e ny soverekord, å en Sverige/Danmarkstur. De versta e at eg bekymre meg for at eg e ødelagt. Eg har stått opp tidlig mange helge nå, å kæ om eg ikkje evne å sova te 4 lenger? Kæ om eg har mysta heile meg sjøl..? Koss ska eg då få toge igjen å samla opp ny søvn..?

Danskebåden. Speleautomat. Toblerone. Tivoli. Mcflurry med dobbel nonstop. Stratosfigur. Badesko. Ferie. Kjøretur i Norge. Hotell. Barnadrink i baren. Rasteplass. Kaffi. Fisking. Båd. Solbrille. Grilldress. Sommerkler. Roadtrip. Sørlanne. UL. Joggetur.

 

...Nei, der ser du, det skurre uansitt kor en prøve å lura det inn..det hørre kje te blant dei gode ordå på en måde..

Baconpølse!

Ferie e deiligt. Eg har aldri våre i tvil - men får det bekrefte gong itte gong - det e magisk! Men, som fornuftigheden eg e, så innser eg jo at feriefølelsen ville kje våre den same viss me ikkje jobba før - å gjerna åg ittepå.

Men, både helge å feria har en siste dag - søndagen. Det e jo ikkje allti en ferie slutte på en søndag, men siste dagen får uansitt en søndagsfølelse øve seg, så det har ingen betydning kæ dag det e. Denne dagen e dømt te å få en dårlige følelse øve seg. Du vett at det e siste dagen, å dermed e det umuligt å nyda an fullstendigt - å du gjer kæ som helst for at an aldri ska ta slutt (aller helst aldri begynna), å glømma at det e den dagen.

Nettopp det gjorde eg igår. Det psykiske presse me "jobb imårå, eg må heim" tvangstankane begynte relativt tidligt, men når eg endeligt kom meg heim ville eg jo ikkje legga meg.
Itte lang vurdering kæ kvalitetsserie eg sko ta for meg, endte valget på One Tree Hill. En dyp, meningsfylt, livstro serie som kvar å ein kan kjenna seg igjen i å liksågreit konne spelt hovedrollen i sjøl. Peyton kan du ikkje spela - for det e meg.

Men, en serie kreve åg proviant. Du blir sleden å forbrenne energi ved å leva deg nok inn i seria - å må ha påfyll. Itte mange helligdaga e det begrensa kor møje innbydande påfyll du har liggane, någe så gjorde at eg endte opp me nonstop. Stussligt? Ja.
Te tross for at eg jo til enhver tid har fullstendigt kontroll på kæ eg har i kjøleskapet å kæ eg ikkje har (e kje så vanskeligt når det e ein å same person så både handle inn å ede opp), så gjekk eg for å sjekka kjøleskapet. Å der låg di. Baconpølsene.

Når eg grille så e eg en enkel sjel. Det e eg stort sett når det gjelde det mesta i livet, men me grilling spesielt. Standard heilt plain grillpølsa me lompa å gjerna sprøstekt løg (men slettes ikkje någe krav) - så e eg fornøyd.

I påsken va me på hyttetur - å då va planen grilling. I den anledning blei det handla inn grillmad, men det blei aldri någen grilling å maden blei brakt heim igjen å havna sjå meg.
Om eg så hadde våre i tvil, så va det heilt klart at det va ikkje eg så hadde stått for innkjøp av grillmad. Nope - de va ein så visste kæ an ville ha på grillen. Å han ville tydeligvis ha hatt baconpølse. Baconpølse med ost - eller som det så fint sto på pakken "Pølser med biter av bacon og ost". Han her hadde garantert ikkje blitt fornøyd me ei standard grillpølsa. Men, poenget, eg va nå innehaver av desse baconpølsene.

Pølse med både bacon å ost e jo dømt te å inneholda møje energi - å det va jo det eg va på utkikk itte. Det å tidsfordriv å en unnskyldning for meg sjøl te kæforr eg konne sidda oppe lenger - eg sko jo ha kveldsmad.

På kvellane når du egentle sko våre i seng skjer det, i alle fall me meg, at eg e ei levande søppelbøtta for alt eg har i kjøleskabe så eg konne tenkt meg å bli kvitt. Hiva de? Nei, nei, uaktuelt. Baconpølse frista meg overhodet ikkje, men av nysgjerrighed testa eg det ud. Pølsebrød hadde eg ikkje - å eg va jo overhodet heller ikkje sulten, så eg nøyde meg me pølse. Kun pølse - me kniv å gaffel.

Pølsene va heilt OK dei, men eg holde meg ennå te simple grillpølse me lompe.

Maden va fortært, å baconet å osten hadde gitt meg ny energi. Årvåken, vill å gal gjorde eg dermed någe eg aldri gjer - loggde på facebook chatten. Å der va me samla. Gjengen av folk så e våkna hall 2 ein mandagskveld. Kremen - med andre ord. Å det va fysst nå det gjekk opp for meg at eg va tragiske.
Det at eg såd aleina me nonstop, one tree hill å baconpølse konne eg bortforklara med "du så makte så møje å har så mange utfordringa å balla i luftå va det vel unt ei baconpølsa", men chatten va det verre med. Ein av dei så tog kontakt gjekk nemligt rett på nedverdigingå.

• 
  
  "Du e singel, e du kje?". Standarden for: Seie du ja e du tragiske - å spørsmåle ose av et forutinntatt svar. An va kje litt spent på svare en gong.
• 
  
  "He du någen prosjekt på gang?" Burde eg ha mange prosjekt på gang..? Drive folk å prosjektere bag ryggen min?
• 
  
  "Eg he ein te deg, du vil liga an, gira?" Haste det sånn? Har eg dårlige tid? Burde eg hatt panikk? Nå eller aldri? Siste mulighed før eg e dømt te å enda opp på pensjonat å "vi reiser alene" samenhenga? E det någe galt i det..? E kje de triveligt det jedna, på danskebåden me ei baconpølsa i håndå, bukså oppi sokkane, treningsjakke, slippersa/badesko å magataskå..? Eg e der - lett!