Selvhøytidelighet er en dyd.

Folk e forskjellige. Å en må mødast på midten, visa kvarandre respekt, å om ikkje ant så jaffal prøva å forstå enaen - om det kan ver vanskeligt. Enn kor utenkeligt det virke, så har til og med eg å Kjetil våre uligheda - kall det gjerna store fjelltoppa som må bekjempas. Enorme utfordringa. Grunnlag for terapi - innlagt i arbeidstidå med full lønn og godtgjørelse for god innsats..? Absolutt ikkje urimeligt.

• Han syns ikkje det e nødvendigt å alltid ha på musikk. Eg syns det e veldigt nødvendigt.
• Eg syns det snart e helg på mandag. Han syns det begynne å nærma seg torsdag kveld - tidligast.
• Eg vil begynna å planlegga helgå på onsdagen, gjerna før åg. Han e ingen store fan av dette med planlegging, någe så resultere i at eg tåre kje spør før fredagsittemiddag kæ han e gira på - å då har eg sjølsagt tenkt på muligheta, alternativ å sjekka kæ så skjer i fleire daga. I tillegg har eg sitt adle filmtrailerane der e, å om danskebåden har ei passande ruta. Eg leve på planleggingå - om det aldri blir någe av så e planleggingå nok for meg.
• Eg tar sorgene på forskudd. At an ska reisa igjen itte helgå tenke eg på før helgå har begynt. Då kan du jo tenka sjøl åg at det at an ska te Molde i sommar e eg godt i gang me å grua meg te.  Han syns ikkje det e så logisk. Eg syns det e veldig logisk, å har en slags overbevisning om at viss eg begynne å tenka på det nå, å ta litt av "sorgen" nå, så blir de mindre å ta av når an faktisk e vekke. Som å fordela kvoten udøve..på en måde..
• Eg e ustabile. Han e stabile. Å det e egentle en veldig praktisk løysning!

Av å te så gjer ein tragiske ting. Då hjelpe det å hørra at andre åg har gjort tragiske ting. Å det har eg.

Oppte fleire gonge faktisk, men med et fryktele pinligt ekstremtilfelle. Der e kje mange gonge eg kjenne meg sjikkele liden å skjemst av meg sjøl, men i dette tilfelle gjorde eg det.

Det e heller ikkje mange gonge eg lar vær å fortella någe "ikkje stolt øyeblikk" om meg sjøl, men dette her va der faktisk bare to eg tårte fortella. Den eine fordi u vett alt, å fordi me byttehandle tragiske episoda, å den andre fordi eg visste an bare kom te å le å fryda seg øve kor dumme eg va, å at då konne eg åg le av de.

An gjorde ikkje de. An syns bare synd om meg - någe så va totalt mot sin hensikt å gjorde at eg følte meg fryktele stakkarslige.

Men. For ei stund si va de jærnåttå. Jærnåttå me Bjørn Eidsvåg himself tilstede - å eg va beinklar! Det va den perfekte "me har nettopp blitt ilag" eventen i mine aue, å eg konne kje begripa ant enn at han måtte jo ver enige. Så, i eksemplarisk "ta et valg der og da, forhør deg senere" ånd kjøpte eg billetta, å begynte å gleda meg!

Det va jo altfor langt frå helgå te at eg konne hørra kæ han va klar for, så eg drøyde et par daga, før eg "tilfeldigvis" nevnte at: "Hey, der e jærdagane i helgå, e du gira på konsert?"

Han såg kje vekk frå det - å eg tenkte "Lett, dette går i boks."

Å påstå at det faktisk gjekk heilt i boks vil nok anses som en smule overpositivt. Helgå kom, å eg nevnte igjen at det va jærnåttå, å at eg hadde "fått" billetta. (Tru meg, en ska ver ærlige, men dette her hadde som hensikt å la han ta et valg ud i frå om an faktisk ville - å ikkje at an sko føla seg pressa, å e der kje unntakstilstand då..?)

Et av Kjetils mange karaktertrekk e et eg har veldig store problem med å akseptera. An e kje øvebegeistra for Bjørn Eidsvåg. Det e vondt å sei det - men eg trur meste kje det e for drøyt å sei at an hate an. En hørre jo stadigt om forhold så ryge på grunn av uoverkommelige ulikheta, jedna dette blir vår..?

Men, en lange prosess va i gang. Sko an, sko an ikkje, å oppveiing om smertene av å stå der å hørra på Bjørn Eidsvåg va verdt det. Eg gjorde mitt ytterste for å ikkje legga føringa på kæ an sko jer, å "det va ingen problem viss an ikkje va gira, der va garantert mange andre kjente så sko! Garantert!" Eg hadde kje hørt om någen.

Itte ei stund kom den geniale løysningen; han konne ver sjå en kamerat på Nærbø så konne eg kosa meg på konsert me o fanatstiske Eidsvåg imens. Eg va sjølsagt enige i at det va en ultimat ide - ein kjempeplan rett å slett! Eg  ber om tillatelse te å komma med selvskryt; eg gjorde en formidable innsats med å distrahera meg sjøl te å ikkje tenka på min tragiskhet - någe så faktisk funka meget bra! Dessuden må det vel ver lov å komma med litt skrøyd te seg sjøl itte å ha sunke så lågt offentligt..i den grad  evnen te å underholda å snakka te seg sjøl kan kallas skrøyd.. 

Som forstått, eg va allerede langt på nere på nedverdighetsstigen - men eg akta jo ikkje å faktisk stå aleina åg på konserten - å visa heile verden at ja, eg e aleina. Så, en ringerunde starta me å hørra om der fantes någen så faktisk sko på jærnåttå - å som ikkje syns de va for ukomfortabelt at eg sto atteme di.

Eg fant redningen te slutt, itte en relativt kort øvetalelsesprosess te BT om at jo, jærnåttå va en ypperlige anledning te å ta et treff, å fekk han åg te å bestilla billett. Strengt tatt hadde jo eg ein te overs, men eg hadde et håb om at en random Moldenser sko finna ud at an hadde fryktele lyst alligavel - å då ville det jo våre meste stygt å delt ut biletten eg "uansitt bare hadde fått" te den fysste å beste erstatningen eg fant.

Så. Der e eg. På konsert. Med en ekstra billett. Et uskyldig offer for haglande "koss kom du på du sko reisa aleina å ikkje fekk me deg någen tidligare"? At eg ikkje tenkte på de...

Men, eg seie som an Bjørn eg, "Shalala lala la la la - la, eg har det bra - eg e fornøyd og gla!! Det e snart sommar, sol, is, ferie,UL, bryllup,  D.I.G.G! 

Dessuten blir eg stadigt invitert på grilling med en alenefar å sønnen ans, an e innom på Rema 3-4 gonge te dagen. An e øvebesist om at det ville våre heilt konge både for meg å han, å sikkert sønnen åg, å ga meg visittkorte med fleire nummer an konne nås på. Å det passte alltid. Absolutt alltid. Det gir lide rom for unnskyldninga... Han hadde nok lett stilt på Bjørn Eidsvåg åg han...